Page:Platon - Œuvres, trad. Cousin, V et VI.djvu/869
Selon Aristoxène, dans Diog. de Laërte, III, 37, toute la République n'est guère qu'une rédaction des Antilogies de Protagoras. Favorinus, dans le même Diog., III, 37, dit la même chose. Alcime, toujours dans Diog., III, 9, lui fait puiser abondamment dans Épicharme le comique, et Diog., ibid., ainsi qu'Aulu-Gelle, III, 17, attestent qu'il acheta, pour en faire usage, trois livres de Pythagoras. On a dit bien pis d'Aristote ; mais Thiersch, qui rapporte tout cela et qui renvoie au chapitre de Valckenaer sur les plagiats de Platon (Diatribe de Aristobulo Judœo, Lugd.Bat., 1806, p. 65), Thiersch ajoute : « Platoni vero illud non est opprobrio vertendum. Nam quod erat profundum ejus ingenium et infinita mentis capacitas, omnia quœ ab aliis aut inventa aut disputata erant, intento studio complexa recolebat secum atque fovebat, ut divino ipsius lumine illustrata miraque arte efformata novo tum splendore tum cultu in conspectum hominum emitterentur. Licet igitur vel centum Timones et Athenaei, magnorum ingeniorum humiles ipsi osores, loca nobis monstrarent, in quibus multiplicis eruditionis fontes ante stagnaverint, quam Platonis afflatu in limpidos liquores mutata profluerent, nihil tamen ejus laude derogare possent. Quae enim Platonis studio retractantur, ea Platonis propria fiunt, cujusque tandem antea